Soms ging midden in de nacht de telefoon en dan was

Posted on by

“Soms ging midden in de nacht de telefoon en dan was de dominee een hele tijd in gesprek. Ik weet dat, omdat ik vaak moeilijk in slaap kon komen. Het leek alsof het gesprek van heel ver kwam, want de dominee praatte met buitengewoon luide stem. Toch kon ik niet verstaan wat hij zei, want hij had alle deuren goed gesloten. Hoewel, ik hoorde hem een keer iets over ‘Gods wil’ zeggen, en dat gaf me een goed gevoel.

Wij, meisjes, deelden met zijn achten twee kamers, en de baby’s sliepen in twee verschillende kinderkamers, een voor de jongetjes en een voor de meisjes. Van een aantal baby’s was de moeder nog aanwezig en die zorgde dan natuurlijk zelf voor haar kind, maar de meeste moeders waren vertrokken en hun kinderen wachtten tot ze zouden worden geadopteerd, dus daar zorgden wij, die nog niet waren bevallen, dan voor. Dat was voor ons een uitstekende oefening, hoewel de meeste meisjes niet van plan waren hun kind te houden, maar het juist wilden afstaan. Behalve ik, maar dat zei ik tegen niemand, want eerst moest alles worden geregeld.

De kinderkamers waren heel mooi, de meisjeskamer was roze en die van de jongens blauw en in beide kamers stonden nieuwe glimmende meubels. Het was belangrijk dat het er schoon was, dus dweilden we iedere avond de vloer en lapten we om de week de ramen. Soms kwam er een echtpaar een kind voor adoptie uitkiezen en dan moesten we op onze slaapkamer blijven, zodat we niet zouden storen. De adoptieouders wilden niet zo veel van ons weten.

We mochten niets doen zonder toestemming van de dominee of van Mamma, maar dat begreep ik wel, want ik leerde meer en meer over alle slechte mensen die eropuit waren de kinderen te vermoorden die wij in onze buik droegen. We moesten goed oppassen.

Alle zwangere meisjes werden om de week door een arts onderzocht, zodat alles zo goed mogelijk zou verlopen. Daar hoefden we niets voor te betalen, terwijl ik zelfs nog nooit een ziektekostenverzekering had gehad! Hoewel de dokter er vaak naar vroeg vertelde ik nooit wie de vader van mijn kind was. Dat vertelde ik ook niet aan de dominee of aan Mamma. ‘Een vriendje’, zei ik, en ten slotte namen ze daar genoegen mee.

We mochten ook kleding lenen, dat waren van die jurken die ik op foto’s had gezien uit de tijd dat mijn moeder in verwachting was van mijn broers, met plooien onder haar borsten en een wijd uitlopende rok die de zwangere buik flink accentueerde. Mijn buik was zo klein dat ik de kleding die ik in Tampa had gekocht nog bijna aankon, maar dat vond Mamma ongepast. Ik moest trots zijn op mijn buik, zei ze, en dat was ik ook.

Ik snapte dat het een hoop geld moest kosten zo’n fijn huis te runnen en ik vond het prettig dat de opbrengst van mijn moeders juwelen zo goed was terechtgekomen.

We hadden het druk met het verzorgen van alle kinderen, het schoonmaken, het eten koken en een heleboel dingen die we nog moesten leren. We hadden bijvoorbeeld iedere ochtend Bijbel-studie en omdat ik de Bijbel nog nooit samen met anderen had gelezen begon ik elke dag een stuk beter te begrijpen hoe slecht de VS en de wereld ervoor stonden en dat de Dag des Oordeels niet lang op zich zou laten wachten. Dat betekende voor ons dat we daarop moesten zijn voorbereid.

Een van de manieren om ons voor te bereiden was te leren hoe je met een wapen moest omgaan, dus dat deden we op de schietbaan in het bos vlak achter het huis. Dat moet er erg grappig hebben uitgezien, al die meisjes in wijde, gebloemde jurken die op rubberlaarzen met oorbeschermers op hun hoofd schietoefeningen deden. Ik was er tamelijk goed in. Misschien kan dat nog eens van pas komen. Als soldaat van God weet je maar nooit wat er van je kan worden gevraagd.

De dominee liet ons regelmatig films over vermoorde baby’s zien. Beelden van na de abortus waarop kapotgesneden of complete, mooie kindjes in een plas bloed lagen. De filmmuziek was prachtig en de tekst ging over Jezus, die van alle kinderen houdt en ik geloof niet dat er één meisje was dat niet huilde. De eerste keer dat ik naar zo’n film keek moest ik naar buiten om over te geven, zo vreselijk vond ik het. In wat voor afschuwelijke wereld leven we waar zulke dingen gebeuren en ook nog wettelijk zijn toegestaan! Geen wonder dat Jezus zich voorbereidt om terug te komen om de zondaars te straffen.

’s Avonds, voordat mijn kamergenoten en ik gingen slapen, lagen we bij elkaar in bed over de kinderen in onze buik te kletsen. We rekenden uit hoe lang ze ongeveer zouden moeten zijn, welk kind al nagels had en hoeveel haar we dachten dat ze zouden hebben. We probeerden ook te raden of het een jongen of een meisje zou worden. Ik dacht altijd dat ik een jongen zou krijgen, maar dat was dus niet zo.”