Lusaka, Zambia

Posted on by

“Lusaka, Zambia

20 februari 2004

– Mooie kinderen, zegt de Amerikaan terwijl hij een scheefhangend fotolijstje recht hangt. En veel! Ik ben zelf helaas niet gezegend met kinderen. Hij staat stil bij de foto’s en begint een beetje te kletsen. Maar kletsen is wel het laatste waar ze op dit moment behoefte aan heeft.

Blessing heeft de doos stevig vast en geeft hem aan de man. Ze heeft alles tot op de bodem uitgezocht, dus nu moet het kloppen. Het gevaarlijke medicijn gaat de deur uit, maar de rest kan ze zonder risico blijven gebruiken.

Ze zou willen dat hij wat troostende, kalmerende woorden tegen haar zou zeggen, dat het allemaal goed komt, dat een ongeluk nu eenmaal kan gebeuren als je dit soort belangrijk werk doet, en dat het iedereen spijt dat het is gebeurd, maar dat ze toch haar steentje heeft bijgedragen aan de toekomstige ontwikkeling. Of – beter nog – dat alles berust op een misverstand en dat het medicijn helemaal niet gevaarlijk is, maar hij lijkt zich nauwelijks zorgen te maken over de inhoud van de doos, of over het risico dat ze heeft genomen.

De doosjes zonder etiket lagen midden in een kartonnen doos met de gebruikelijke medicijnen, in een bij elkaar getapet pakketje dat Ellen direct van Anne-Marie en Medici had gekregen en bij haar vorige reis had meegebracht. Ellen had de doos nooit opengemaakt en Blessing had instructies gekregen hoe ze de ervaringen moest rapporteren. De man bekijkt elk portret alsof hij alle tijd van de wereld heeft en vraagt hoe oud de kinderen zijn. Blessing heeft maling aan zijn hoffelijkheid en antwoord kortaf. Het enige wat ze nu wil is dat hij in zijn Jeep stapt en wegrijdt zonder dat iemand het ziet. Toen hij belde had ze meteen de huishoudster naar de markt gestuurd, Hope naar de buren gebracht – de andere kinderen zaten op school – maar een van hen verwacht ze nu zo’n beetje thuis. En ook haar moeder kan elk moment wakker worden uit haar middagslaapje. Het dikke pak geld brandt in Blessings zak.

Washington Post, VS, 10 februari 2004

Medewerkster schoonmaakbedrijf verdacht van betrokkenheid bij dood rechter

Naar aanleiding van de informatie die de Washington Post over medewerkster Gail Burton van Clean Enterprise heeft gepubliceerd, waaruit is gebleken dat zij actief lid is van de Pro-life-movement, heeft de politie haar voor een nieuw verhoor opgeroepen. Gail Burton werd gistermiddag door de politie van Washington aangehouden en er is huiszoeking in haar woning op Fendall Street gedaan.

‘We hebben aanleiding te geloven dat miss Burton meer weet dan ze tot nu toe heeft verteld’, zegt hoofdinspecteur Stephen Chu. De Washington Post publiceert vandaag een onderzoek naar illegale activiteiten van het militante deel van de Pro-life-movement in de afgelopen jaren. Van de misdrijven waarbij de daders zijn gepakt en berecht, gaat het in acht gevallen om moord, zestien keer om poging tot moord en in totaal vijftien keer om brandstichting.

( Lees meer op pagina 14)

Washington Post, VS, 11 februari 2004

Politie op zoek naar verdwenen schoonmaakster

‘We zijn inmiddels in het hele land op zoek naar een vrouw van rond de twintig die als schoonmaakster bij de vermoorde rechter Vernon McArthur heeft gewerkt’, verklaarde hoofdinspecteur Stephen Chu van de politie van Washington gistermiddag tijdens een persconferentie.

‘We hebben aanleiding te geloven dat ze uit Florida komt, maar volgens de medewerkers van het schoonmaakbedrijf had ze geen zuidelijk accent. Ze heeft zich voorgesteld als Dee Esser, maar dat is vermoedelijk niet haar echte naam. Het signalement luidt: circa 1,65 lang. Lang blond haar tot op de schouders, mogelijk in een paardenstaart samengebonden. Een bleke huid, blauwe ogen en tenger gebouwd. Ze was waarschijnlijk gekleed in een spijkerbroek en een lichtblauw T-shirt en droeg vermoedelijk gymschoenen. Informatie over de gezochte Dee Esser kan worden gemeld bij de Washington Post of bij het dichtstbijzijnde politiebureau.’

Washington Post, VS, 12 februari 2004”